Vrije speler zijn

Vrijheid is voelen wat de ziel nodig heeft.

 

In het steeds opnieuw een ‘midden’ kiezen in een dilemma of tegenstelling ontstaat vrijheid en ruimte omdat we niet langer gevangen zijn in de identificatie met één polariteit.

 

‘Aandacht hoeft om ergens wat van te begrijpen, niet eerst de halve bibliotheek uit te lezen, zich concurrerende gezichtspunten eigen te maken, ze hoeft geen hypothesen te vormen en ze hoeft niet systematisch te werk te gaan. Aandacht stelt zich vrij op en wordt getrokken: daar moet ze zijn! Aandacht lijkt de weg der directheid te zijn, ze gaat er zonder ruggespraak of last op af. Ze gaat onbekommerd te werk, onbemiddeld, de zaken mogen zich direct aan haar melden. Aandacht is vederlicht en ongehinderd, ze ligt niet aan de ketting van wetenschappelijke protocollen, ze wordt niet vastgepind op verplichte technieken die haar moeten valideren en ze hoeft haar waarneming niet voor te leggen aan de galerij der groten. De aandacht krijgt haar vrijheid en haar vermogen zich met de dingen in te laten en met hun betekenislading niet geschonken vanuit de hoge hemel, maar moet deze bevechten. Van zichzelf is ze te druk, te bezet, te doortrokken van honderden ideeën, vermoedens,verwachtingen en van hoop. Niks vrij vogeltje. Ze moet gekneed en geknecht worden, ze moet wakker geschud en week gemaakt, ze moet naar buiten leren kijken en aan introspectie doen, ze moet betrapt worden en de vrije teugel krijgen. Aandacht staat van nature niet onbevangen open en evenmin met haar neus in de goede richting. Ze wordt verleid, verliest de moed, schiet zichzelf in de voet, valt terug etc.

uit: Andries Baart, Etudes over aandacht

 

Speel het spel. Breng je werk in gevaar. Wees niet de hoofdpersoon. Zoek de confrontatie. Maar doe het onopzettelijk. Vermijd bijbedoelingen. Verzwijg niet. Wees week en sterk. Wees slim, steek je nek uit en veracht de overwinning. Kijk niet toe, bewijs niets, maar blijf met alle tegenwoordigheid van geest open voor tekens. Laat je ogen zien, laat de anderen

erin kijken, zorg voor ruimte en beschouw ieder in zijn eigen perspectief. Beslis alleen met hartstocht. Misluk rustig. Neem vooral de tijd en bewandel zijpaden. Laat je afleiden. Neem om het zo te zeggen vakantie. Houdt je niet doof voor geen boom voor geen water. Trek jezelf terug in jezelf als je daar zin in hebt en gun je de zon. Vergeet de mensen in je naaste omgeving, verstevig je banden met onbekenden, buig je over bijzaken, wijk uit naar de

verlatenheid, vermoord het noodslotdrama, veracht het ongeluk, analyseer het conflict. Neem je eigen kleur aan tot je in je gelijk staat en het ruisen van de bladeren zoet wordt. Loop stilzwijgend langs de dorpen. Ik volg je.

uit: Peter Handke, Over de dorpen (1981)

De plek der moeite

Polariteiten en Meerstemmigheid

Spanningsvelden en dilemma’s

Rijker organiseren

Vrije speler zijn

Vertrouwen en verbinding